Home » Curator

Curator

Curator Wietske Lycklama à Nijeholt

van SKEPkunst

Als curator en projectleider van SKEPkunst heb ik voor de Kunstmanifestatie 7 Droom Duo’s een aantal Noordelijke kunstenaars benaderd van wie ik het werk bewonder en gevraagd of ze wilden exposeren in Galerie Hoogenbosch. Vervolgens stelde ik de vraag met wie ze graag zouden willen exposeren.

Na even nadenken kwamen er waardevolle en integere suggesties die de naam 7 Droom Duo’s meer dan waar maken. Voorstellen waar je stil van word, die zo echt zijn omdat ze een stille droom vertellen van bewondering en verlangen om te realiseren maar tegelijkertijd de onmogelijkheid daarvan beseffen zoals;

  • Vanuit samenwerking met muziek iemands werk bewonderen en deze geheel andere kunstwerken graag eens in samenspraak met je eigen werk willen zien.
  • Iemands werk zien en volgen vanuit het naastgelegen atelier en al deze werken gewoon eens gezamenlijk in relatie tot elkaar willen zien.
  • Vanuit een mentorsituatie iemand bewonderen vanwege het snel oppakken van kunst begrijpen en maken, vrienden voor het leven worden.
  • Iemand die je misschien al wel 15 jaar heel stiekem bewonderd, als grote voorbeeld ziet, zo onbereikbaar was en nu opeens samen exposeren.

Op deze manier heb ik mij laten onderdompelen in heel veel kunst kijken en atelierbezoeken. En kwam ik in aanraking met de meest mooie kunstwerken en verhalen. Als curator is het misschien gebruikelijk om op zoek te gaan naar het nieuwste werk. Ik was vooral nieuwsgierig en op zoek naar een soort rode draad, ontwikkeling en veelzijdigheid van de kunstenaar om daar de hoogtepunten en essentie van te laten zien. Maar ook vooral om de gedrevenheid en respect vanuit bewondering voor elkaars werk te delen. Met elkaar maar ook om dit op één of andere manier over te brengen naar het publiek, om als kunstenaar de dialoog aan te gaan met je publiek.

Inspirerende en intrigerende dialogen tussen de kunstenaars en hun werk en hoe al die verschillende kunstwerken verbanden aangaan die je van te voren nooit had kunnen bedenken. Kunstwerken die opnieuw door deze dialoog en wisselwerking de zeggingskracht van kunst meer dan waarmaken.

Mijn uitdaging daarbij is hoe je kunst op een interactieve en laagdrempelige manier toegankelijk kunt maken voor een brede doelgroep. Hierin kan ik mijn bevlogenheid voor de beeldende kunst – met name op verrassende plekken waar verbinding en verbeelding tot leven komen – waarmaken. Om de toegevoegde waarde van hedendaagse kunst en het cultureel erfgoed in onze omgeving te laten zien en zichtbaar te maken. Hoe mooi is het om via kunst inzicht gevende momenten in je leven aan den lijve te mogen ervaren?

Wietske Lycklama à Nijeholt

Openingswoord slotakkoord

Kunstmanifestatie 7 Droom Duo’s

Lijnen van verstilling

Stil en kwetsbaar

Met sporen van de waarneembare wereld

Toen ik het concept van deze Kunstmanifestatie 7 Droom Duo’s klaar had, had ik ook 7 Droom Duo’s. Echter, voor de daadwerkelijk start moest helaas één Droom Duo afzeggen. Toen heb ik er maar een open call van gemaakt. Maar echt handig was dit niet terwijl ik in eerst instantie dacht dat ik dat er wel even bij zou doen. PR voor de huidige expositie en tegelijkertijd op zoek naar het laatste Droom Duo was niet echt een goede combinatie wat zich vertaalde in het aantal aanmeldingen, weinig dus. Ik besloot om naar de eindexamen tentoonstelling ‘Future’ van Academie Minerva  in de oude strokarton fabriek de Toekomst in Scheemda te gaan.

Daar zag ik een aantal kunstwerken die mijn interesse trokken. Allereerst het werk van Anne Dijkstra, geëxposeerd op een heel klein podium in een immense hal. Makkelijk te missen in het enorme aanbod maar ik werd geraakt door een open geslagen boekje met een tekening van gevangen kikkers. Plotsklap was ik in een landschap van herinneringen; aan vroeger, eenvoudig leven in de natuur en herkenning van een jeugd in Friesland.

Nu het werk hier hangt ervaar je haar manier van omgaan met gebeurtenissen en momenten.

Bijvoorbeeld in de intieme en persoonlijke familieportretten; ze vond een fotoalbum van pake met de foto’s van familieleden die ze niet kende. Kun je hen missen? Zij ging ze tekenen om ze alsnog te leren kennen en te ontmoeten en geeft ons daarmee een intiem kijkje in haar geschiedenis met deze persoonlijke portretten die tot leven komen door haar manier van tekenen. Maar ook haar concepten sporen aan tot actie. Een vlag met mislukte schilderijen om het falen te vieren want uit mislukking ontstaan nieuwe inzichten, dat is toch hoop voor iedereen.

S ’avonds liep ik na sluitingstijd met mijn vriendin door de verlaten hallen en zag opnieuw het werk van Paul Verheul. En in een nis het gereedschap waarmee Paul de draadsculpturen aan de wand maakt. Guntherman! Het beste garen wat er is en vanaf dat moment geloofde ik het werk van Paul.

Op geheel eigen en integere manier onderzoekt Paul vanuit abstractie de ruimte tussen een gebaar en de zwaartekracht. Nu het werk hier hangt zie je duidelijk een bijna Mondriaanse ontwikkeling in het werk. Vanuit onderzoek op het platte vlak van een schilderij naar de geweven constructie van het linnen om uiteindelijk met enkele draden als het ware een ‘nieuw’ schilderij in de ruimte te maken.

Bij alle pogingen, zowel in de schilderijen, ets of als draadsculptuur aan de wand zie je dat elke lijn gezet is vanuit een innerlijke overtuiging en overwogen vanuit een innerlijk stilte. Het is puur in al zijn eenvoud, zodanig dat je gewoon de verschillende werken wilt lezen en beleven. Zo is het bij de draadsculpturen fascinerend om te zien hoe het gebaar en de zwaartekracht in samenspraak met elkaar opnieuw de ruimte innemen op een dusdanige manier die je raakt, verrast en ademloos doet kijken en verwonderen. 

Dit is echt, hier is over na gedacht met aandacht, concentratie en gemaakt met compassie. Ook de manier van presenteren, ik weet niet of het goed is maar het is anders. Is dat niet een prachtige manier om in het leven te staan altijd verder kijken dan wat je al weet

Bijna tegelijkertijd kwam het voorstel van Jan Bodde op de open call. De lijn van het landschap, net zichtbaar achter de gezichten, maakt dat je stilvalt binnen in jezelf als je naar deze schilderijen en tekeningen kijkt. Maar zijn het wel portretten of meer landschappen in verwondering? In ieder geval roepen ze iets in je wakker dat je je hoofd ernaast wilt vleien om deel uit te maken van datzelfde gezicht of dat je op dezelfde zou willen opgaan in dit landschap. Zo ingetogen durven zijn, de blik naar binnen, daar is moed en kracht voor nodig. Het is bemoedigend dat deze schilderijen en tekeningen laten zien dat het kan en daar niks mis is. Misschien zelfs zo nu en dan wel nodig…

Lijnen van verstilling. Op deze expositie is elke lijn van wezenlijk belang, doet ertoe.

Deze verschillendere kunstwerken nemen je mee in een wereld van verstilling. De verschillende observaties verbeelden iets van ons mens zijn en stemmen tot nadenken  Met al onze tekortkomingen weet deze tentoonstelling aan te zetten tot hoop en gewoon gaan. Want dan kom je verder. Laat dat nu besloten liggen in al deze lijnen van verstilling hoe abstract of realistisch ze ook zijn.

Tekst: Wietske Lycklama à Nijeholt